Przedmiotem metodologicznej dyskusji jest sposób przeprowadzania ankiet. Niektórzy ekonomiści argumentują, że ze względu na abstrakcyjność i niecodzienność wielu wycenianych przy pomocy CVM dóbr (np. bioróżnorodność, usługi ekosystemowe), ankietowani nie posiadają w stosunku do nich preferencji. Oznacza to, że te preferencje muszą dopiero powstać w wyniku dyskusji z innymi ludźmi, co próbuje się wprowadzić w życie stosując tzw. procesy deliberatywne, w ramach których ankietowani biorą najpierw udział w rodzaju warsztatów informacyjno-dyskusyjnych, zanim zostaną poproszeni o wypełnienie ankiety.
Krytyka Jednej z pierwszych krytyk młodej jeszcze wtedy metody Contingent Valuation dostarczył Paul Samuelson w swoim artykule The Pure Theory of Public Expenditures z 1954 roku, w którym zwrócił uwagę na problem strategicznego zachowania konsumentów wobec dóbr publicznych. Problem ten jest w przypadku CVM pogłębiony dodatkowo przez hipotetyczną naturę tej metody.