W 1941 ożenił się z Antoniną Gaponik (1919–1988), studentką działającego w podziemiu Wydziału Medycznego Uniwersytetu Stefana Batorego, późniejszą doktor medycyny, związaną z Akademią Medyczną w Gdańsku, z którą miał dwoje dzieci, córkę Krystynę i syna Marka. W lutym 1945 opuścił Wilno wraz z rodziną i po krótkim pobycie w Białymstoku w poszukiwaniu pracy przeniósł się do Gdańska, z którym pozostał związany do końca życia.
W okresie bezpośrednio powojennym pracował jako korektor na nocnych dyżurach redakcji „Dziennika Bałtyckiego” w Gdyni, w latach 1945–1950 był w „Dzienniku” kolejno redaktorem działu łączności z czytelnikami, kierownikiem działu terenowego i redaktorem depeszowym. W 1949 wstąpił do PZPR. Z okresu pracy w „Dzienniku Bałtyckim”, w latach jego formowania, datowały się znajomości i przyjaźnie Dziewickiego z Marianem Brandysem, Franciszkiem Fenikowskim, Lechem Bądkowskim, Stanisławą Fleszarową-Muskat, Bolesławem Facem, Tadeuszem Bolduanem. Do tego samego zespołu należał także kolega jeszcze z lat wileńskich, Wincenty Kraśko.