6 września 1942 został przeniesiony na urząd arcybiskupa koadiutora Melbourne, gdzie miał wspierać coraz bardziej sędziwego arcybiskupa metropolitę Daniela Mannixa. Równocześnie został arcybiskupem tytularnym Antinoë. Stolica Apostolska nie konsultowała decyzji o tej nominacji ani z Mannixem ani z Simondsem, obaj hierarchowie dowiedzieli się o niej po fakcie. Abp Mannix dość niechętnie powitał swojego koadiutora i nie zamierzał rezygnować z samodzielnego zarządzania archidiecezją. Simonds znalazł sobie wobec tego niszę, w której mógł działać swobodnie i samodzielnie. Było nią reprezentowanie australijskiego Kościoła na różnych spotkaniach międzynarodowych. W 1946 odbył podróż po Europie, w czasie której koordynował pomoc humanitarną udzielaną przez australijskich katolików zniszczonemu wojną kontynentowi. W 1949 na zaproszenie ministra spraw zagranicznych Herberta V. Evatta wziął udział w sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ jako specjalny doradca delegacji australijskiej. W latach 60. brał udział we wszystkich sesjach soboru watykańskiego II. Był także ważnym animatorem ruchu pielgrzymkowego w Australii, m.in. trzykrotnie osobiście przewodził australijskiej pielgrzymce do Rzymu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Justin Simonds · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.