Leclerc powrócił do służby wojskowej w Armii Renu. Wysłano go za Ren, do południowo-zachodnich Niemiec z misją szpiegowską, która zakończyła się niepowodzeniem. Prawdopodobnie został zdradzony przez Dietricha, mera Strasburga. W listopadzie 1792 walczył w bitwie pod Jemappes. W lutym 1793 przeniesiono go do Lyonu, do sztabu generalnego świeżo zreorganizowanej Armii Alp. Tam wstąpił do Klubu Centrum. Przybył do Paryża w charakterze specjalnego wysłannika z Lyonu.
Leclerc przejawiał skrajnie radykalne poglądy. Został nawet wyrzucony z klubu jakobinów za przesadny radykalizm. Był jednym z założycieli klubu Wściekłych (Les Enragés), którzy sprzeciwiali się jakobińskiej "pobłażliwości". W roku 1793 poślubił Paulinę Léon, która wraz Klarą Lacombe założyła Towarzystwo Republikanek-Rewolucjonistek (Société des Républicaines Révolutionnaires) – radykalną i rewolucyjną organizację feministyczną, którą zdelegalizowano w następnym roku. W roku 1793 wspólnie z żoną zaczął wydawać gazetę Przyjaciel Ludu (L'Ami du peuple par Leclerc), której redakcja opowiadała się za radykalną czystką w armii, utworzeniem armii rewolucyjnej składającej się wyłącznie ze zwolenników rządów terroru oraz za straceniem wszystkich podejrzanych o skłonności antyrewolucyjne. Jego działalność publicystyczną przerwało aresztowanie w kwietniu 1794 roku.