W roku 1517 powraca do Krakowa, obejmując ustanowioną z zasiłku episkopatu polskiego nadzwyczajną katedrę poetyki w Uniwersytecie. Obowiązki wykładowcy łączył odtąd z udzielaniem lekcji prywatnych paziom włoskim królowej Bony (1518-1519) oraz synom patrycjuszów krakowskich. Kontynuował przy tym działalność wydawniczą i poetycką, tworząc przedmowy do dzieł innych autorów (m.in. podręcznik fizjonomii Jana z Głogowa). Pozostawał w przyjaźni z kręgiem humanistów krakowskich, jednak od 1519 roku zrażony do stosunków krakowskich nosił się z myślą przeniesienia do St. Gallen, Wiednia, Lipska lub Wittenbergi. Utrzymywał kontakty z Joachimem Wadianem, z którym prowadził wieloletnią korespondencję, z Kasprem Ursynem Weliusem i z Wawrzyńcem Korwinem.
Twórczość Ważniejsze utwory De divo Casimiro, regio Poloniae et Lituanie principe, signis ac miraculis clarissimo... carmen elegiacum, Kraków 1511, druk. F. Ungler Oratio ad... Petrum Tomitium... die XVIII Jul. Anno d. MDXV Viennensis universitatis nomina habita. Cum ejusdem Carmine sapphico ad... Michaelem Vratislaviensem, Wiedeń 1515, druk. J. Sigrenius;