W połowie maja 1920 roku dołączyła ona do sił głównych Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej. Na pocz. czerwca tego roku włączono ją w skład 7 Dywizji Zaporoskiej. Do jesieni prowadziła ona działania partyzanckie na tyłach wojsk bolszewickich, po czym przydzielono ją do 3 Żelaznej Dywizji Strzeleckiej. Doszedł do stopnia pułkownika. Po internowaniu wraz z wojskami ukraińskimi w Polsce zamieszkał na Wołyniu. W latach 1923–1928 należał do Ukraińskiej Partii Ludowej. Następnie pracował w redakcji pisma „Dzwin”, utrzymując kontakty z ukraińskimi działaczami narodowymi na emigracji. Od 1931 roku wchodził w skład kierownictwa Wołyńskiego Stowarzyszenia Ukraińskiego, zaś od 1938 roku Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego „Szkoła Ukraińska”. Po ataku Armii Czerwonej 17 września 1939 roku na Polskę, A. Wołyneć na początku października tego roku został aresztowany przez NKWD. Początkowo wkrótce wypuszczono go na wolność, ale pod koniec stycznia 1940 roku ponownie trafił do aresztu. Po procesie skazano go na karę śmierci wykonaną 14 maja 1941 roku w więzieniu w Winnicy.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Oficerowie Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Emigracja ukraińska Kategoria:Ukraińskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1941 Kategoria:Ofiary represji politycznych w ZSRR