Znane są trzy rodzaje kanałów wapniowych: kanały reagujące na zmiany potencjału elektrycznego plazmolemy (typ VOC – ang. voltage operated channels), kanały reagujące na przyłączenie cząsteczki sygnałowej (typ ROC – ang. receptor operated channels) i kanały reagujące na zmiany turgoru (typ SOC – ang. streach operated channels). Receptory odbierające bodźce środowiskowe mogą współdziałać nie tylko z białkiem G lecz także wywoływać zmiany potencjału błonowego. Reakcja o takim charakterze zachodzi w wyniku odebrania bodźca mechanicznego u mimozy (Mimosa pudica. Po pobudzeniu i gwałtownym wypływie jonów wapnia do cytozolu dochodzi do wolniejszego ich powrotu do magazynów w wyniku działania pomp wapniowych. Do aktywacji enzymów związanej ze wzrostem stężenia Ca2+ dochodzi przy udziale kilku białek łączących się z jonami. Najlepiej poznanym białkiem wiążącym jony wapnia jest kalmodulina. Jej obecność została potwierdzona u wszystkich przebadanych gatunków roślin. Aktywna kalmodulina łączy się z białkami docelowymi, którymi mogą być enzymy, pompy wapniowe, kinazy i fosfatazy białkowe oraz białka cytoszkieletu. Podstawowym mechanizmem zapewniającym odpowiedź na docierającym do receptorów bodziec jest fosforylacja i defosforylacja białek.