thumb|Wnętrze mikrokomputera Altair 8800; widoczne styki złączy S-100 thumb|Płyta bazowa z gniazdami S-100 thumb|Pierwsza karta grafiki kolorowej firmy Cromemco. S-100 – debiutująca w 1974 roku magistrala komunikacyjna łącząca zgodne z nią karty rozszerzeń, nieoficjalny standard w komputerach osobistych (początkowo amatorskim Altair 8800) przed powstaniem IBM PC. W odróżnieniu od późniejszych ISA, VLB, PCI i innych była tylko standardem dotyczącym rodzaju stosowanego złącza. W komputerze Altair 8800 płyta bazowa nie miała układów elektronicznych, były na niej jedynie połączone równolegle gniazda magistrali S-100, układ procesora był na jednej z kart.
Architektura Zestaw sygnałów przesyłanych poprzez S-100 był mocno związany z logiką procesora Intel 8080, który był użyty w Altair 8800.
Sygnały magistrali można pogrupować na: zasilanie, dane, adresowanie, kontrola i sygnały taktujące.
Elektronika na kartach pracowała w standardzie TTL 5V, ale magistrala była zasilana niestabilizowanymi napięciami +8 V oraz symetryczne +16 V i -16 V. Karty magistrali miały własne stabilizatory, które obniżały te napięcia do wartości „standardowych” 5 V oraz symetrycznego 12 V. Technika TTL nie wymagała 12 V, ale procesor 8080 do pracy potrzebował napięcia 12 V.