Został wraz z 3 Dywizją Strzelców Karpackich 2 Korpusu Polskiego przerzucony do Włoch.
Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 14 lutego 1944 roku w Ostuni Włochy i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 30 na 31 lipca 1944 roku w ramach operacji „Jacek 1” dowodzonej przez kpt. naw. Stanisława Daniela. Po skoku i wybuchu powstania warszawskiego zgłosił się na ochotnika do komendanta Rejonu 3 w Śródmieściu Południowym. Od 7 sierpnia walczył jako adiutant dowódcy odcinka taktycznego „Topór” ppłk. Jacka Bętkowskiego (drugi Krzyż Walecznych). Brał udział w organizacji, obronie i walkach rejonu ulic: Wspólnej i Emilii Plater oraz gmachów Politechniki. Potem uczestniczył w walkach na ul. Noakowskiego i ponownie na Emilii Plater i Poznańskiej oraz w bezskutecznych atakach w celu zlikwidowania niemieckiej obrony w gmachu Urzędu Telekomunikacji na Nowogrodzkiej.
Po kapitulacji powstania dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach w Ożarowie, Kostrzynie, Sandbostel i Murnau. Obóz ten został wyzwolony 20 kwietnia 1945 roku przez wojska amerykańskie. Piotrowski przybył 25 czerwca 1945 roku do Wielkiej Brytanii.