Także później Hugo wspierał łacińskiego cesarza Konstantynopola, dzięki czemu w 1266 r. został tytularnym królem Tessaloniki.
Hugo modernizował swoje księstwo, wprowadzając doń nowoczesne instytucje (m.in. bajlifów), a także poszerzał jego granice (pozyskał m.in. hrabstwa Chalon-sur-Saône i Auxonne, przygotował pozyskanie hrabstwa Burgundii).
Życie prywatne W 1229 r. Hugo poślubił Jolantę, córkę hrabiego Dreux Roberta III. Z małżeństwa tego pochodziło pięcioro dzieci: Odo, który miał być następcą Hugona, zmarł jednak przed śmiercią ojca (w 1269 r.), Alicja, żona księcia Brabancji Henryka III, Małgorzata, żona Wilhelma III z Mont-Saint-Jean, a następnie Gwidona VI z Limoges, Jan (zm. 1268), Robert, następca Hugona na tronie burgundzkim.
Jolanta zmarła w 1248 r. Drugą żoną Hugona została Beatrycze, córka króla Nawarry Tybalda I z Szampanii. Z tego małżeństwa pochodziła kolejna piątka dzieci: Hugo, Beatrycze, żona Hugona XIII z Lusignan, Małgorzata, żona Jana z Arlay, Joanna, Agnieszka (Izabela), żona króla niemieckiego Rudolfa I Habsburga, a następnie Piotra z Chambly.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Władcy Burgundii Kategoria:Uczestnicy szóstej wyprawy krzyżowej Kategoria:Dynastia burgundzka Kategoria:Urodzeni w 1212 Kategoria:Zmarli w 1272