Od pocz. lipca 1920 r. pełnił funkcję atamana do specjalnych poruczeń przy głównym atamanie Symonie Petlurze. Od poł. września tego roku był wykładowcą wspólnej szkoły junackiej w Kamieńcu Podolskim. Pod koniec 1920 r. wraz z pozostałymi wojskowymi Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej został internowany w Polsce. Od 1924 r. mieszkał w Przemyślu. Miał pracownię ikonograficzną, zajmując się sporządzaniem ikon dla miejscowych cerkwi. W latach 30. od ukraińskich władz na obczyźnie otrzymał stopień generała chorążego. W 1944 r. wyjechał do III Rzeszy. Po zakończeniu II wojny światowej współtworzył Związek Ukraińskich Wojskowych. W 1950 r. wyemigrował do USA.
Bibliografia Jarosław Tinczenko, Офіцерський корпус Армії Української народної республіки (1917-1921), 2007
Linki zewnętrzne Biografia Borysa Palij-Nejiło (jęz. rosyjski)
Kategoria:Emigracja ukraińska Kategoria:Generałowie Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Internowani w II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Symona Petlury Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zmarli w 1956