Paul Fraenckel (Fränckel) (ur. 14 czerwca 1874 w Neapolu, zm. 10 września 1941 w Berlinie) – niemiecki lekarz, specjalista medycyny sądowej, profesor medycyny sądowej na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie.
Syn kupca Rudolfa Fraenckla. Ukończył gimnazjum we Frankfurcie nad Odrą. Studia medyczne odbywał na Uniwersytecie w Berlinie i Uniwersytecie w Heidelbergu. Tytuł doktora medycyny otrzymał 9 sierpnia 1898 w Berlinie po przedstawieniu rozprawy Über die Dauerresultate der vaginalen Totalexstirpation bei Carcinoma uteri. Pracował następnie jako asystent w klinice Uniwersytetu w Getyndze u Wilhelma Ebsteina, a potem w II klinice Charité pod kierunkiem Carla Gerhardta i Friedricha Krausa. Znalazł również pracę w Instytucie Farmakologii w Berlinie, kierowanym przez Fritza Straßmanna.
W 1909 habilitował się w dziedzinie medycyny sądowej. W 1914 został profesorem nadzwyczajnym. W 1926 roku jako następca Straßmanna został komisarycznym kierownikiem Instytutu Medycyny Sądowej. Był redaktorem czasopisma „Deutsche Zeitschrift für die gesamte gerichtliche Medizin”.