W trakcie wojny o niepodległość USA W lipcu 1778 roku, podpułkownika O’Hara przybył do Ameryki. Praktycznie od razu po przyjeździe objął dowództwo nad oddziałami w Sany Hook w stanie New Jersey. Generał-lejtnant Henry Clinton, dowódca brytyjskiej armii w Ameryce, powierzył mu to stanowisko w czasie, gdy francuska flota pod dowództwem admirała d’Estainga zagroziła Nowemu Jorkowi.
Kampania Południowa W październiku 1780 O’Hara uzyskał awans do rangi brygadiera i objął stanowisko dowódcy Brygady Gwardii, elitarnej brytyjskiej jednostki wojskowej. Ponadto został zastępcą i przyjacielem jednego z dowódców brytyjskiej armii, generała-lejtnanta Charlesa Cornwallisa. Podczas podjętego przez Cornwallisa pościgu za generałem-majorem Nathanaelem Greenem w kierunku rzeki Dan, O’Hara wyróżnił się w bitwie pod Cowan's Ford w Karolinie Północnej w dniu 1 lutego 1781. Z kolei 15 marca 1781 dowodził brytyjskim kontrnatarciem podczas bitwy pod Guilford Court House, które zmusiło generała Greene’a z Armii Kontynentalnej do wycofania się z pola bitwy. O’Hara podczas tej bitwy został poważnie ranny, co nie przeszkodziło mu towarzyszyć brytyjskiej armii w drodze do Yorktown w Wirginii.