Po wojnie W roku 1784 z powodu długów, których narobił sobie ze względu na skłonność do hazardu, O’Hara zmuszony był uciekać z Anglii do Europy kontynentalnej. Podczas pobytu we Włoszech poznał pisarkę Marię Berry, z którą związał się na dłuższy czas. Gdy generał Cornwallis zaproponował, że spłaci jego długi, O’Hara mógł powrócić do Wielkiej Brytanii. W roku 1786 Cornwallis objął stanowisko generalnego gubernatora Indii. Zamierzał wówczas zabrać generała O’Hara ze sobą, jednak irlandzki wojskowy odmówił.
W roku 1792 O’Hara został zastępcą gubernatora Gibraltaru.
Podczas oblężenia Tulonu W roku 1793 O’Hara otrzymał awans do stopnia generała-lejtnanta. W dniu 23 listopada 1793 został wzięty za jeńca pod Fort Mulgrove we francuskim Tulonie – mieście portowym, położonym na południu Francji – w trakcie oblężenia tego miasta przez siły republikańskie. Właśnie podczas tych działań wojennych późniejszy cesarz Francuzów, Napoleon Bonaparte zwrócił na siebie uwagę swoich przełożonych. O’Hara na czele brytyjskich oddziałów, wspierających zbuntowanych rojalistów, przeprowadził śmiały wypad przeciwko oddziałom Republiki. Napoleon osobiście nadzorował operację pojmania generała O’Hara i przyjął z jego rąk oficjalną kapitulację. Irlandzkiego dowódcę potraktowano jako „powstańca” i w związku z tym uwięziono go w więzieniu Luksemburg.