thumb|Michał Greim, Dziadowie-żebracy w okolicach Kamieńca Podolskiego (Ukraina), koniec XIX w. Dziady – określenie używane powszechnie w wielu rejonach Polski (a także w innych krajach słowiańskich) w stosunku do wędrownych żebraków. Nazywanie żebraków dziadami związane było z wyobrażeniem, że mają oni cechy mediacyjne, są swego rodzaju łącznikami z „tamtym światem” oraz przedstawicielami zmarłych (dziadów-przodków).
Działalność wędrownych żebraków W tradycyjnych społecznościach wiejskich wędrowni dziadowie pełnili ważne funkcje społeczne. Nie byli oni postrzegani i traktowani jak „zwykli” żebracy, lecz jako pośrednicy między światem żywych i zmarłych. Dzięki nim można było w pewnym sensie nawiązać kontakt z przodkami i wypełnić wobec nich nakazane tradycją obowiązki (np. nakarmić). Wierzono też, że modlitwa dziadów ma szczególną moc, dlatego zwłaszcza w okresach świąt zadusznych (dziadów) zwracano się do nich z prośbą o wspominanie dusz przodków, wynagradzając jedzeniem lub datkami pieniężnymi. W niektórych rejonach dziadowie odgrywali też istotną rolę w obrzędach pogrzebowych – wynajmowano ich do „pilnowania” zwłok zmarłego albo zapraszano na specjalny rodzaj stypy (tzw. dziadowski obiad)K. Michajłowa, Dziad wędrowny w kulturze ludowej Słowian, przeł. H.