Przyczynki i skutki do wprowadzenia w prawie tego rodzaju ochrony Ponieważ jako dobro kultury współczesnej może być uznane dzieło będące dorobkiem współcześnie żyjących pokoleń, bez precyzyjnego określenia tego pojęcia „współcześnie żyjących pokoleń”, uznaje się, iż powinno ono pochodzić z drugiej połowy XX wieku lub okresu późniejszego, ewentualnie mówi się bez stawiania ostrej granicy czasowej, że powinny pochodzić z ostatnich dziesięcioleci. Także przepisy prawne dotyczące ochrony zabytków również nie narzucają wprost ram czasowych. Teoretycznie więc i te obiekty mogłyby być (i czasem już są) przedmiotami ochrony jako zabytki, choć istniała cezura, później zarzucona, aby za zabytki uznawać tylko obiekty, które mają minimum 50 lat. Jednak wypracowany i funkcjonujący system ochrony zabytków skupiony jest przede wszystkim na obiektach pochodzących sprzed 1945 r., a zakres zainteresowania oraz ochrony później powstałych dóbr kultury był zbyt mały. Wprowadzenie więc dodatkowej, pośredniej formy ochrony dóbr kultury nie będących zabytkami na mocy przepisów o planowaniu przestrzennym, rozszerzyło krąg zainteresowania i ochrony o obiekty, które choć mają wartość historyczną oraz kulturową, pozostawały dotąd bez jakichkolwiek ograniczeń w dysponowaniu, przekształcaniu lub likwidacji.