Pozostaje jednak dyskusyjne, czy eksperyment ten istotnie potwierdził kwantowy efekt Zenona, ponieważ nie obserwował on indywidualnych czasów życia, a jedynie wartości średnie dla dużego zespołu cząstek.
Eksperyment pokazujący kwantowy efekt Zenona dla spontanicznych rozpadów stanów niestabilnych (a więc w układzie bardziej przypominającym zaproponowany przez Misrę i Sudarshana) wykonany został w roku 2001 przez zespół Marka Raizena. Ultrazimne atomy sodu schwytane były w potencjale stojącej fali elektromagnetycznej i poddane przyspieszeniu. Atomy mają w takim układzie szansę ucieczki z dołów potencjału w drodze tunelowania, układ jest więc niestabilny. Autorzy mierzyli liczbę atomów, które doznały tunelowania. W zależności od warunków prowadzenia eksperymentu byli w stanie zaobserwować spadek z lub wzrost („anty-efekt Zenona”) liczby atomów wraz ze wzrostem częstości pomiarów, w zgodzie z przewidywaniami mechaniki kwantowej.
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Sabine Hossenfelder, A Watched Quantum State Doesn’t Change. Is the Zeno Effect Real? , kanał autorski na YouTube, 13 października 2024 [dostęp 2024-10-14].
Kategoria:Zjawiska kwantowe