Napęd stanowiły różne 7-cylindrowe silniki rotacyjne dostępne wówczas w Rosji: Gnôme, Gnôme Monosoupape i Kalep (rosyjska wersja silnika Gnôme) o mocy 44–58 kW (60–80 KM). Śmigło dwułopatowe, drewniane. Prędkość maksymalna wynosiła 125 km/h. Paliwo w ilości 90 dm³ mieściło się w dwóch zbiornikach: w przodzie kadłuba za silnikiem i pod fotelem lotnika, przemieszczane przez pilota za pomocą ręcznej pompy umieszczonej z lewej strony fotela. Pułap wynosił około 3500 metrów, a długotrwałość lotu około 2 godzin. Sterowanie maszyną odbywało się poprzez wolant w kształcie kierownicy samochodowej (nie było drążka sterowego). W kabinie umieszczono też podstawowe przyrządy pokładowe: busolę, obrotomierz i paliwomierz.
Uzbrojenie stanowił jeden karabin maszynowy typu Vickers, Madsen, Maxim, Colt lub Lewis, początkowo bez synchronizatora (montowany na górnym skrzydle), później z synchronizatorem konstrukcji G.I. Ławrowa (montowany po lewej lub prawej stronie kabiny pilota).