Na początku lat 80. zespół naukowców kierowany przez dr Thomasa Cahilla z Uniwersytetu Kalifornijskiego rozpoczął nowe badania mapy. Dzięki emisji promieniowania X wzbudzanej protonami odkryto, że atrament zawiera zbyt małe ilości tytanu, żeby analizy McCrone’a mogły go wykryć. Uznano jednakże, że podczas pomiarów był on znaczniej bardziej skoncentrowany niż na pergaminie, a to pozwoliło go wychwycić. Podobnie jak żelazo i cynk, których nagromadzenie także odkryto w badanych próbkach. W lipcu 2002 brytyjscy badacze Katherine Brown i Robin Clark, używając spektroskopii Ramana potwierdzili w atramencie obecność znaczących ilości dwutlenku tytanu oraz ślady czarnego pigmentu, który zasadniczo pokrywa się z typową węglową sadzą.
Datowanie pergaminu W 1995 fizyk Douglass Donahue oraz chemicy Jacqueline Olin i Garman Harbottle przeprowadzili badania radiowęglowe pergaminu mapy i stwierdzili, że powstał on między 1423 a 1445 rokiem. Jednakże początkowe wyniki były mylące, ponieważ nieznana substancja, którą na całej mapie odkryli badacze z British Museum, a która przez lata była ignorowana, okazała się zawierać minimalne ślady radioaktywnego opadu. Znalazł się on na pergaminie w latach 50.