noema-noesis) relacji pomiędzy intencjonalnym przedmiotem a postrzegającą świadomością, pomiędzy tworzonym przedmiotem a tworzącym podmiotem trzeba pójść jeszcze głębiej. Na tym poziomie Kuiji odwołuje się do pojęcia ze scholastycznego okresu myśli jogaczary - doktryny svasaṃvittibhāgi czyli samoweryfikującego składnika postrzegania. Wynika to z założenia, iż medytacyjna dyscyplina daje doświadczenie zasadniczego, nierozwidlającego się sposobu postrzegania, który weryfikuje tę szczególną korelatywną relację, którą bierzemy za zwyczajne doświadczenie oddzielnego podmiotu i przedmiotu. Celem jest tu powrót do źródła podziału podmiot-przedmiot, aby zyskać bezpośrednią świadomość nierozczłonkowanego postrzegania przy pomocy svasaṃvittibhāgi). 4."Zduszenie podrzędnego - przejawienie nadrzędnego" (chiń. yinlue xiansheng). W tym momencie Kuiji rozpatruje związek pomiędzy citta a caittāḥ, czyli pomiędzy "myślą" (w najbardziej podstawowym znaczeniu) a różnymi podrzędnymi umysłowymi stanami lub postawami, którymi ona rządzi. Myśl nie jest tylko rozdzielona na podmiot i przedmiot, noesis i noemę, ale również podzielona jest na rozmaite predyspozycyjne stany czy nastawienia. Te oczywiście wielocząstkowe komponenty (skt caittāḥ) kształtują proces myślowy (skt citta).