Aby to urzeczywistnienie było efektywne, medytujący musi odejść od zróżnicowanego fenomenalnego pojawiania się istnienia w celu zrealizowania prawdziwej natury tej fenomenalności. Musi oderwać się od "rzeczy" w ich oczywistej niezależnej obiektywności zanim urzeczywistni podstawową współzależność i związek, który charakteryzuje te "rzeczy". Tylko wtedy ta sama fenomenalność, która kształtuje rzeczywistość, może być postrzegana jako wolna do ułudyAlan Sponberg. "Meditation in Fa-hasiang Buddhism." [w:] Red. Peter N. Gregory. Traditions of Meditation in Chinese Buddhism. Str. 34.
Uwagi końcowe Trzeba rozumieć te pięć postrzeżeń Kuijiego jako progresywne poziomy widzenia czy postrzegania (chiń. guan) świata oraz jako sposoby postrzegania i rozumienia natury naszego doświadczenia istnienia. Każdy z tych kolejnych sposobów widzenia jest używany w praktyce, w czasie postępów na drodze do oświecenia, jednak nie jest właściwe myślenie o tych pięciu poziomach (czy "wejściach") jako medytacjach, w węższym sensie - jako o szczególnych procedurach, dla których praktykujący może siedzieć przez pewien czas każdego dnia. Praktyka tego pięciopoziomowego postrzegania była pomyślana jako trwały proces.
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Buddyzm chiński Kategoria:Praktyki buddyjskie