Władysław Marmurowicz ps. „Onufry” (ur. 27 czerwca 1896 w Żydaczowie, zm. 8 lutego 1944 w Poznaniu) – major Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się w rodzinie kupieckiej jako syn Michała i Marii z domu Furyk. W latach 1909–1915 uczeń gimnazjum w Samborze i Stryju. Został powołany do armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską w Orawie. Na chorążego (niem. Fähnrich) rezerwy został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1917. W 1918 posiadał przydział do 33 pułku strzelców.
Później wstąpił do armii Józefa Hallera. W 1918 został awansowany na podporucznika. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 47 pułku piechoty Strzelców Kresowych, który 10 października tego roku został przemianowany na 6 pułk Strzelców Podhalańskich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 991. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 6 pułk Strzelców Podhalańskich. 3 maja 1926 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 74. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1928 pełnił służbę w 75 pułku piechoty w Królewskiej Hucie (od 1934 roku – Chorzów). W latach 1932–1935 pełnił służbę w 3 pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku. Następnie pełnił służbę w Szkole Podoficerów Piechoty dla Małoletnich nr 3 w Nisku.