Idea traktowania organizacji ludzkich jako systemów ma w naukach społecznych (jak ekonomia, socjologia, psychologia, teoria organizacji i zarządzania, nauki polityczne itd.) długą tradycję. „Myślenie systemowe” można odnaleźć już u Arystotelesa, samo pojęcie systemu pojawiło się we współczesnej nauce dzięki Vilfredo Pareto. Najwcześniejsze praktyczne zastosowania tego sposobu myślenia wiązały się z organizacją w znaczeniu czynnościowym, czyli systematycznym organizowaniem złożonych przedsięwzięć społeczno-technicznych (tj. projektów) oraz systemów działań. Przykładem może być tworzenie systemów telekomunikacyjnych przez Bell Telephone Laboratories czy projekt Manhattan, mający na celu stworzenie bomby atomowej, który pochłonął blisko 2 mld USD, i w który zaangażowano 15 tys. uczonych oraz 300 tys. inżynierów. Współczesne rozumienie systemu, w odniesieniu do struktur i procesów społecznych, wywodzi się głównie z teorii Talcotta Parsonsa. Choć systemowe koncepcje powstawały i rozwijały się, szczególnie w socjologii, to dopiero modyfikacje podstawowych pojęć, ich „przystępne” i „użyteczne” zdefiniowanie na gruncie teorii systemów przyczyniły się do upowszechnienia tego podejścia w całym obszarze nauk społecznych.