Dharmodgata (Fayong, IV-V wiek; chiń. 曇無竭) – pielgrzym, podróżnik i tłumacz chińskiego pochodzenia.
Życiorys Pochodził z Huanglong (黃龍), dzisiejszego Chaoyangu (朝陽) w Liaoning w północno-wschodniej części Chin. Jego rodowe nazwisko to Li.
Został nowicjuszem, gdy był jeszcze dzieckiem. Przykładał się do nauki, przestrzegał wskazań i recytował sutry, tak więc był dobrze postrzegany przez swoich nauczycieli. Przykładem był dla niego Faxian (法顯), jeden z kilku chińskich pielgrzymów do Indii. Dharmodgata ślubował poszukiwać Dharmy nawet za cenę swojego życia.
W 420 roku Dharmodgata rozpoczął pielgrzymkę do Indii w towarzystwie dwudziestu pięciu mnichów, którzy podzielali jego aspiracje. Nieśli ze sobą sztandary i rytualne przedmioty, aby moc przeprowadzać ceremonie, oraz jedzenie i konieczne w podróży rzeczy.
Minęli Koczo, Kuczę (龜茲 lub 庫車 w dzisiejszej prefekturze Aksu), a następnie inne kraje. Wkrótce pozostało ich tylko trzynastu. Po przekroczeniu gór w śniegu znaleźli się na terenie Gandhary (znanej także jako Kophen 罽賓), w dzisiejszym Kaszmirze w północnym Pakistanie, blisko granicy z Afganistanem. Przebywali tam ponad rok. Otrzymali buddyjskie teksty i sutry. Przez ten czas uczyli się także sanskrytu oraz studiowali teksty sanskryckie.