Leon Komorski, ps. „Niemira”, „Szeliga” (ur. 8 kwietnia 1890 w Radłowie, zm. 15 maja 1942) – polski urzędnik bankowy, oficer rezerwy Wojska Polskiego, w 1936 pozbawiony stopnia kapitana piechoty za przywłaszczenia na stanowisku urzędnika.
Życiorys Urodził się 8 kwietnia 1890 w Radłowie, w rodzinie Tomasza, nauczyciela, i Rozalii ze Staniewskich.. Był uczniem szkół w Mogilnie i Poznaniu, a po otrzymaniu świadectwa maturalnego zaczął pracować jako biuralista. Podczas I wojny światowej był żołnierzem armii niemieckiej, a w 1918 mianowano go podporucznikiem. W późniejszym okresie zdezerterował z armii niemieckiej.
W 1918 dołączył do Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego, a 12 listopada 1918 w Ostrowie Wielkopolskim został w 1 pułku ostrowskim dowódcą 1 kompanii. Przyczynił się też do zorganizowania w Szczypiornie dwóch kompanii I batalionu pogranicznego. Uczestnik powstania wielkopolskiego za co odznaczony został Krzyżem Walecznych oraz brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1920 podczas walk na froncie południowym dowodził jednostkami batalionu pogranicznego. Następnie dowodził w Ostrowie batalionem 12 pułku strzelców wielkopolskich. Mając stopień kapitana w 1922 odszedł do rezerwy. Do 1939 był pracownikiem Banku Komunalnego w Poznaniu.