Jak pisze Anna Piontek, jesienią 1966 roku zespół był przygotowany do nowej trasy. Opracowano program, który miał stać się konkurencją dla święcącego sukcesu big-beatu, który wypierał dixie. W ciągu ponad 10. lat działalności w grupie Wicharego pojawiało się wielu instrumentalistów, zmieniali się też soliści. Praca z Wicharym dawała możliwości dużych zarobków, ale nie każdy wytrzymywał narzucane przez lidera tempo. Krócej lub dłużej współpracowali z nim: trębacze: Piotr Kott i Paweł Manfred Niezgoda; klarneciści: Waldemar Hajer, Włodzimierz Kruszyński, Tadeusz Petrow, Zbigniew Wojciechowski i Mirosław Wójcik; puzoniści: Bruno Buczek, Tadeusz Franke, Konrad Jargoń, Zbigniew Namysłowski, Stanisław Sikora; saksofonista tenorowy: Jan Walasek; gitarzyści: Bronisław Gęsikowski, Karol Przeliosz i Marek Vogel;