Harcerstwo Polskie na Syberii przy boku 5 Dywizji Syberyjskiej.

Geneza Do rewolucji lutowej 1917 r. Harcerstwo Polskie w Rosji rozwijało się jako organizacja tajna. W trudnych warunkach działały najstarsze drużyny w Kijowie i Samarze. One dostarczały harcmistrzów dla nowo powstających i reaktywowanych drużyn na tereny Rosji europejskiej, Syberię, Kaukaz, Daleki Wschód, a nawet do Azji Środkowej. Z czasem Harcerstwo objęło niemal cały polski „Sybir”. Wszędzie, gdzie istniały kolonie polskie powstawały drużyny harcerskie, między innymi w Permie, Jekaterynburgu, Orenburgu, Czelabińsku, Omsku, Tomsku, Nowonikołajewsku, Krasnojarsku, Irkucku. Pierwszymi organizatorami byli studenci Uniwersytetu Kijowskiego, członkowie Akademickiego Związku „Polonia”: Józef Dybowski i Władysław Niekrasz. W Kijowie powstała Naczelna Komenda Harcerstwa, w składzie;