Wraz z żołnierzami, rozbitkami z Korpusów Wschodnich podążali młodociani patrioci w harcerskich mundurkach. Naczelny Polski Komitet Wojskowy został rozwiązany. Setki żołnierzy i oficerów w kotle bolszewicko-niemiecko-pruskim poniosło śmierć. Wraz z upadkiem polskich struktur wojskowych zakończyło się funkcjonowanie legalnych struktur Harcerstwa Polskiego w Rosji.
Żołnierze polscy podążający na Syberię nie stanowili żadnej formacji wojskowej. Szli głodni, obdarci, przez terytoria rosyjskie nękane epidemiami tyfusu, cholery, dżumy i żółtaczki. Mieszkańcy wsi i osiedli różnie zachowywali się wobec ludzi szukających schronienia na rosyjskiej ziemi. Jedynie liczne kolonie polskie spieszyły rozbitkom z pomocą. W czasie tego beznadziejnego marszu ustawicznie atakowani przez miejscowe bandy Polacy siłę odnajdowali w przeświadczeniu, że wojna wkrótce się skończy, oni zaś będą się cieszyć Polską niepodległą, zjednoczoną i suwerenną.
Część żołnierzy (rozbitków) podążała na Powołże: do Kazania, Samary, Saratowa. Oficerowie i żołnierze szli lądem, płynęli statkami Wołgą, Kamą;