3 lipca 1918 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 27 stycznia 1916. W lipcu 1918 został zwolniony ze służby, w związku z demobilizacją I Korpusu Polskiego na Wschodzie.
Po demobilizacji postanowił dotrzeć do Polskiego Oddziału Murmańskiego. Został aresztowany przez bolszewików i osadzony w więzieniu w Woroneżu. Przebywał tam kilka miesięcy po czym w sierpniu 1919 uciekł, a następnie dotarł do Białegostoku, gdzie został aresztowany przez Polaków jako rosyjski szpieg. Po kilku miesiącach internowania, po weryfikacji przez specjalną komisję wojskową udał się do Warszawy. 31 stycznia 1920 został przydzielony „czasowo aż do reaktywacji” z Kierownictwa Organizacji Żandarmerii Wojskowej do XIII batalionu saperów. 25 lutego 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, powołany z poboru z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana piechoty, zaliczony do Rezerwy armii i przydzielony do VIII batalionu saperów na stanowisko dowódcy batalionu. 26 marca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w inżynierii i saperach, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.