Statek pozostawał własnością rządową - przekazany ministerstwu informatyzacji, łączności i technologii 22 lutego 1994.
Satelita posiadał trzy transpondery pasma Ku, w tym jeden zapasowy, zasilany 47 watową lampą o fali bieżącej. Pozwalało to uzyskać EIRP o wartości 50 dBW. Dodatkowo przenosił 12 transponderów pasma C, w tym 2 zapasowe, korzystające z 11 watowych wzmacniaczy. Zapewniały one większe pokrycie terytorialne (od Japonii po Singapur), przy EIRP od 33 do 38 dBW.
Zasilanie satelity pochodziło z akumulatorów niklowo-wodrowych, ładowanych przez krzemowe ogniwa słoneczne o mocy 800 WMoc na początku działania..
Wyłączenie Kontrakt przewidywał gwarancję 13,5 roku działania, wobec normalnych 8-10 lat dla modeli HS-376. Satelita zakończył misję w 2010 roku.
W 2009 roku zbliżające się wyłączenie satelity, również THAICOM-a 2, wywołało kilka problemów. Licencja na użytkowanie satelitów wydana została przez ministerstwo firmie Thaicom, a ta udzieliła jej firmie Shin. Shin miała 41,27% udziałów w Thaicom, a Shin, po sprzedaży, była w 96% własnością hongkońskiego państwowego funduszu inwestycyjnego Temasek (poprzez spółki Cedar Holdings i Aspen Holdings). Temasek odmówił zgody Thaicomowi na budowę nowego satelity mającego zastąpić starzejącego się THAICOM-1.