Henryk (zm. w maju 1466 r.) – książę Meklemburgii-Stargard od 1417 r.
Henryk był jednym z synów księcia Meklemburgii na Stargardzie Ulryka I i Małgorzaty, córki księcia szczecińskiego Świętobora I. W 1417 r., gdy zmarł jego ojciec, wraz z bratem objął tron w części Meklemburgii ze Stargardem. Panował początkowo wspólnie z bratem Albrechtem II i kuzynem Janem III. Obaj jednak zmarli bezpotomnie za życia Henryka (Albrecht II w 1423 r., Jan III w 1438 r.) i w ten sposób został samodzielnym władcą Meklemburgii-Stargard.
Początkowy okres panowania, aż do 1427 r., wypełniła wojna, jaką książęta meklemburscy toczyli przeciwko margrabiemu Brandenburgii Fryderykowi I Hohenzollernowi, pragnącemu odzyskania należącego niegdyś do Brandenburgii Stargardu. W jej toku, przez wiele lat w niewoli brandenburskiej przebywał kuzyn Henryka, Jan III, zwolniony w 1427 r. za cenę uznania brandenburskiego zwierzchnictwa nad Stargardem.