Konrad Wielki, niem. Konrad von Meißen, Konrad der Große (zm. 5 lutego 1157 r. w klasztorze Lauterberg) – margrabia Miśni od 1123 r. do 1156 r. i margrabia Łużyc od 1136 r. do 1156 r., jeden z potężniejszych władców wschodnich terenów Świętego Cesarstwa Rzymskiego w XII wieku. Jego panowanie miało kluczowe znaczenie dla umocnienia pozycji rodu Wettynów w regionie oraz dla dalszego rozwoju politycznego i gospodarczego Saksonii.
Pochodzenie i młodość Konrad pochodził z rodu Wettynów, jednej z czołowych rodzin szlacheckich wschodniej Saksonii. Jego dokładna data i miejsce urodzenia nie są znane, jednak na podstawie zapisów w „Kronice Lauterberskiej” wiadomo, że zmarł 5 lutego 1157 roku, mając 59 lat, co pozwala szacować jego narodziny na lata 1098–1099. Był synem hrabiego Thimo i Idy z Northeimu, córki Ottona, księcia Bawarii (1061–1070). Jego starszy brat, Dedo IV, oraz siostra, Matylda, byli również prominentnymi członkami rodu. Rodzina Konrada była ściśle związana z elitą polityczną Cesarstwa. Jego wuj, margrabia Dedo II, pełnił władzę nad Łużycami, a kuzyni Henryk I i Henryk II Eilenburga, zarządzali Marchią Miśnieńską oraz Łużycami do swojej śmierci.