Posiada on jeszcze część skrzelową, która znacznie ustępuje rozmiarami tej unerwiającej wspomniane mięśnie.
W przypadku kolejnych łuków mówi się o właściwych łukach skrzelowych, które uległy przemianom w mniejszym stopniu. Łuk trzeci (biorąc pod uwagę łuki stricte, pierwszy) zaopatruje nerw językowo-gardłowy (IX). Kolejne łuki unerwia nerw błędny (X). Jednakże w trakcie rozwoju ontogenetycznego również nerw błędny podlega znacznym modyfikacjom. Część jego gałęzi nie zachowuje się, zanikając jeszcze w trakcie rozwoju płodowego. I tak drugi właściwy łuk skrzelowy związany jest z zachowującą się gałęzią, z której powstaje nerw krtaniowy górny. Następne gałęzie III i IV zanikają, jak napisano wyżej. Pozostaje natomiast gałąź V właściwego łuku skrzelowego, dając początek nerwu krtaniowemu wstecznemu. Gałęzie te nie wyczerpują jednak nerwu błędnego. Właściwy pień tego potężnego nerwu stanowi bowiem jego gałąź trzewna (ramus visceralis). Oddaje ona gałęzie skrzelowe, boczne, obejmując się zasięgiem większą część jamy brzusznej.