Tam ukończył dwustopniowe studia wyższe na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej uzyskując w 1952 dyplom inżyniera, a w 1955 na Wydziale Łączności Politechniki Gdańskiej magistra inżyniera łączności na podstawie pracy dotyczącej wzmacniacza tranzystorowego. W 1952 odbył praktykę w warszawskich zakładach „Kasprzaka”. Podczas studiów magisterskich był też słuchaczem wykładów w Polskiej Akademii Nauk z rachunku macierzowego i teorii pola elektromagnetycznego. Później odbył staż w Laboratorium Elektroniki PAN, gdzie pod kierunkiem prof. Witolda Rosińskiego rozszerzał wiadomości z zakresu budowy i działania tranzystorów ostrzowych, których używał w konstrukcji magisterskiej.
Od 1955 pracował w Politechnice Gdańskiej. Ponieważ macierzysta uczelnia nie miała praw doktoryzowania, jego przewód doktorski przeprowadzony został przez Politechnikę Warszawską. Był pionierem w kraju w zakresie miernictwa parametrów tranzystorów. W czerwcu 1961 na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej obronił pracę doktorską pt. Metody projektowania tranzystorowych wzmacniaczy szerokopasmowych z silnym sprzężeniem zwrotnym, a sześć lat później dysertację habilitacyjną na tej samej uczelni. Od 1968 zatrudniony na stanowisku docenta, w 1972 mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1977 profesorem zwyczajnym. W latach 70.