Ludomir Marczak (ur. 30 października 1907 w Warszawie, zm. 31 grudnia 1943 tamże) – polski kompozytor, działacz socjalistyczny, dziennikarz, zamordowany przez Niemców za ukrywanie Żydów.
Młodość Był synem Stanisława Marczaka, majstra malarskiego zatrudnionego w przedsiębiorstwie tramwajów miejskich Warszawy, i Marty z d. Kołaczkowskiej. Ukończył prywatne Gimnazjum Władysława Giżyckiego w Warszawie. W młodości uczęszczał na „Kursy Muzyczne im. Chopina”. Bezpłatnych lekcji muzyki udzielał mu także Bolesław Woytowicz.
Działalność polityczna i artystyczna w okresie międzywojennym Od młodych lat był związany z ruchem robotniczym. Początkowo współpracował z Komunistyczną Partią Polski; nie będąc jednakże jej członkiem. Utrzymywał bliskie kontakty z członkiem KC KPP, Mieczysławem Schleyenem. Zajmował się także drukiem komunistycznych ulotek.
13 marca 1932 został aresztowany przez władze sanacyjne pod zarzutem prowadzenia działalności komunistycznej. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 22 lutego 1933 został skazany na karę 3 lat więzienia i pozbawiony praw obywatelskich na 6 lat (w tym samym procesie zostali również skazani m.in. Edward Ochab i Andrzej Wolica).