Dla wielu zamożnych rodzin we Francji działalność Wildensteinsów wykraczała poza zwykłą sprzedaż dzieł sztuki. Marszanci zapewniali bezpieczne i dyskretne przechowywanie dzieł sztuki we własnych skarbcach. Takie usługi prócz korzyści przysparzały i pewne kłopoty zwłaszcza gdy prawowity właściciel umierał. Spadkobiercy niejednokrotnie nie wiedzą o dziełach powierzonych instytucji a i ich odzyskanie nie jest sprawą prostą. Yves Rouart, bratanek i spadkobierca kolekcjonera sztuki Anne-Marie Rouart, pozwał Instytut Wildensteins do sądu, po tym jak miał problemy z odzyskaniem dzieł sztuki z kolekcji pani Rouart zmarłej w 1993 roku. Podczas jednej z kontroli Instytutu Wildensteina odkryto m.in. zaginioną rzeźbę z brązu włoskiego rzeźbiarza i dwie grafiki Degasa. Prace te zostały zrabowane w 1941 roku przez hitlerowców żydowskiej rodzinie z St -Germain- en-Laye. Prawnuk prawowitego właściciela kolekcji, Alexandre Bronstein zidentyfikował przedmioty jako zaginione dzieła sztuki będące własnością jego rodziny. Sprawa również trafiła do sądu.