Autor ten w swej publikacji z 1783 roku przydzielił binominalne nazwy wszystkim gatunkom zilustrowanym na 1008 tablicach barwnych zamieszczonych w Planches enluminées d’histoire naturelle (wiele z tych nazw utworzył sam). Zarówno w publikacji Buffona, jak i w podpisie pod tablicą barwną stwierdzono, że okaz typowy pochodził z Pondichery w Indiach (czyli jest to miejsce typowe).
Obecnie kleszczak azjatycki umieszczany jest w rodzaju Anastomus wraz z najbliżej spokrewnionym kleszczakiem afrykańskim (A. lamelligerus). Nie wyróżnia się podgatunków.
Charakterystyka mały|lewo|Kleszczak azjatycki w locie Upierzenie kleszczaka azjatyckiego jest przeważnie szaro-białe z błyszczącymi czarnymi skrzydłami i ogonem, które mają zielony lub fioletowy połysk. Jego zwyczajowa nazwa nawiązuje do charakterystycznej przerwy utworzonej między zakrzywioną żuchwą a górną częścią dzioba (górną szczęką), która to cecha kształtuje się u dorosłych ptaków. Młode ptaki nie mają tej przerwy. Krawędzie tnące żuchwy mają strukturę przypominającą szczotkę, która ma pomagać ptakom w chwytaniu skorupek ślimaków, a cały dziób z uwagi na swój wygląd i funkcję jaką pełni, przypomina kleszcze do chwytania.