W tym czasie wraz z grupą innych historyków (Bogusław Drewniak, Andrzej Czarnik, Tadeusz Gasztold, Tomasz Szrubka) prowadził badania historii regionalnej, publikował prace naukowe i popularnonaukowe, był organizatorem życia naukowego, zakładał i redagował czasopisma naukowe i popularnonaukowe, przybliżając przeszłość Pomorza nowym mieszkańcom tego regionu. W tym czasie był także redaktorem "Rocznika Koszalińskiego", współpracował z Koszalińskim Ośrodkiem Naukowo-Badawczym, współredagował "Bibliotekę Słupską". W dalszym ciągu pracował naukowo, co zaowocowało uzyskaniem przez niego w 1978 roku stopnia naukowego doktora habilitowanego na podstawie rozprawy nt. Początki władzy ludowej na zachodnich i północnych obszarach Polski w latach 1945-1948.
W 1978 roku podjął pracę jako docent, a następnie profesor nadzwyczajny i profesor zwyczajny w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Słupsku. Pełnił tam funkcję prorektora w latach 1978–1981 i 1982–1987 oraz rektora w latach 1987-1990. Tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskał w 1984 roku. W tym czasie był redaktorem "Rocznika Słupskiego", członkiem Instytutu Zachodnio-Pomorskiego w Szczecinie, Instytutu Zachodniego w Poznaniu, Instytutu Śląskiego w Opolu oraz Instytutu Kaszubskiego w Gdańsku.