Nowy tom Cohena zaskakuje różnorodnością form (m.in. liczne epigramaty), ale także równie szerokim spektrum tematycznym. Znajdujemy w nim rekapitulację głównych wątków jego twórczości pisarskiej i piosenkarskiej, a ich wspólnym mianownikiem okazują się relacje pomiędzy dojrzałym mężczyzną i młodymi kobietami.

Leonard Cohen pisze o niemożności zbliżenia (Ciało pełne samotności). Pisze o depresji (Cel). Pisze o swoim wieloletnim nauczycielu, Roshi, i o latach spędzonych w klasztorze zen na Mount Baldy w Kalifornii. Pisze o przyjaciółkach i o matce. Pisze o Montrealu, Nowym Jorku, Grecji i o Indiach – każde miejsce, w którym mieszkał, ożywa w jego wierszach. Pisze o tym, co dla niego znaczy bycie Żydem (Nie jestem Żydem), pisze śmiało o Żydach i o Niemcach (Kukiełki). Żartobliwie, chociaż nie bez złośliwości, wyjaśnia Dlaczego kocha Francję. Ironicznie podsumowuje rewolucyjne przemiany naszych czasów (Już wtedy było po imprezie). Wraca do odwiecznych fascynacji (Lorca żyje) i uzależnień (Trzeba mi prochów). W paraboli Inni autorzy przekonuje skutecznie do „swojej tematyki”.