Władysław Ostapowicz, ps. Dzik (ur. 30 marca 1928 w Przeworsku, zm. 3 lipca 2013 w Poznaniu) – major Wojska Polskiego w stanie spoczynku. Jeden z najmłodszych polskich podoficerów podczas II wojny światowej.
Życiorys Mając szesnaście lat, w stopniu kaprala przeszedł szlak bojowy 1 Drezdeńskiego Korpusu Pancernego. Uczestnik walk o wolność i niepodległość Ojczyzny (Akcja „Burza”, operacja łużycka, operacja praska). Ranny podczas walk.
W 1939 r. jako 11-latek wywieziony do niewoli w Jekaterynburgu (ówczesny Świerdłowsk w Syberii) do pracy w tajdze. Następnie przeniesiony do Czelabińska, do fabryki ciągników CzTZ. W 1941 r. włączony do ekipy obsługującej dostawę ciągników koleją. Zbiegł z transportu na stacji Chmielnicki, a następnie znalazł schronienie na plebanii w miejscowości Podwołoczyska. W 1944 r. skierowany na szkolenie do 3 Szkolnego pułku czołgów (które ukończył w stopniu kaprala), a następnie do 1 Korpusu Pancernego pod dowództwem gen. Józefa Kimbara - 27 pułk artylerii pancernej (obsługa działa pancernego SU-76).
Działania na froncie zakończył 10 maja 1945 roku w Melniku k.