Operacja metodą Bentalla (ang. Bentall procedure) – zabieg kardiochirurgiczny obejmujący zamianę zastawki aorty, części wstępującej aorty oraz pnia aorty pacjenta i wszczepienia na to miejsce mechanicznej lub biologicznej zastawki aortalnej wraz z protezą aorty wstępującej, do której doprowadzane są chirurgicznie ujścia naczyń wieńcowych. Metoda jest stosowana w leczeniu patologicznych zmian zastawki aortalnej i aorty wstępującej, w tym zmian powodowanych zespołem Marfana. Pierwszy opis metody dokonali brytyjscy kardiochirurdzy Hugh Bentall i Antony De Bono w 1968. Zabieg wymaga przecięcia mostka w linii pośrodkowej ciała (sternotomia pośrodkowa) i wykonywany jest w krążeniu pozaustrojowym. Po zabiegu pacjent podlega rehabilitacji.
Zabieg jest powszechnie stosowany, stosunkowo prosty technicznie i daje trwałe efekty. Procedura uważana jest za złoty standard w leczeniu pacjentów wymagających wymiany pnia aorty. Metaanaliza z lutego 2016 roku (przegląd 46 badań z udziałem 7,6 tys. pacjentów: średni wiek 50 lat, 76 proc. mężczyźni) wykazała, że wczesna śmiertelność po zabiegu wynosi 6 proc. W okresie 6 lat po operacji roczna śmiertelność spada do 2 proc. Ponownej operacji wymagało średnio 0,46 proc. pacjentów w badanej grupie. Krwotok wystąpił u 0,64 proc. pacjentów.