Inne północnoamerykańskie „astry” dziczejące w Europie Środkowej (rozrastające się kłączowo, osiągające ponad 1 m wysokości i mające liczne koszyczki zebrane w wiechowate kwiatostany złożone) różnią się zwykle fioletowymi lub różowymi kwiatami (rzadko zdarzają się u nich kwiaty białe), uszkowatą nasadą liści, aster nowoangielski S. novae-angliae wyróżnia się też owłosioną w dole łodygą.
Biologia i ekologia Bylina, hemikryptofit. Rośnie nad rzekami. Kwitnie od sierpnia do października. Gatunek charakterystyczny związku Senecion fluviatilis.
Zmienność Gatunek zróżnicowany na pięć odmian, spośród których var. hesperium wyodrębniana jest w podgatunek subsp. hesperium, a pozostałe zaliczane są do podgatunku nominatywnego – subsp. lanceolatum: Symphyotrichum lanceolatum var. hesperium (A.Gray) G.L. Nesom – koszyczki wsparte są podobnymi do innych liści, a więc dość dużymi podsadkami; listki okrywy wewnętrzne i zewnętrzne zbliżone długością; rośnie w środkowej i zachodniej części Ameryki Północnej; Symphyotrichum lanceolatum var. hirsuticaule (Semple & Chmiel.) G.L. Nesom – liście w obrębie kwiatostanu nie wspierają koszyczków, łodyga tęga, owłosiona w dolnej części; rośnie w rejonie Wielkich Jezior; Symphyotrichum lanceolatum var. interior (Wiegand) G.L.