7 marca 1914 zdał egzamin nauczycielski przed Naukową Komisją Egzaminacyjna dla kandydatów na nauczycieli szkół średnich i podjął pracę w prywatnym gimnazjum w Zakopanem, gdzie pracował do 1919. 15 czerwca 1919 został powołany jako nauczyciel do Państwowego Gimnazjum im. Marii Magdaleny w Poznaniu, w którym do października 1930 uczył języków: greckiego, łacińskiego, polskiego oraz historii starożytnej. Od 1 listopada 1930 do wybuchu II wojny światowej był dyrektorem Państwowego Gimnazjum im. Przemysława w Rogoźnie Wielkopolskim.
7 listopada 1939 został wysiedlony przez okupanta do obozu dla wysiedleńców w Ostrowcu Świętokrzyskim. 23 grudnia 1939 wyjechał do rodziny do Krakowa, gdzie pracował do końca wojny. Podjął pracę w tajnym nauczaniu (pod pseudonimem „Ambroży”).
W 1945 powrócił do Poznania, gdzie podjął pracę pedagogiczną w gimnazjum Marii Magdaleny (1945–1948) i Państwowym Liceum i Gimnazjum im. Marcina Kasprzaka (1948–1949). Z dniem 31 października 1949 został przeniesiony w stan spoczynku. Po przejściu na emeryturę współpracował z Państwowym Wydawnictwem Naukowym, z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk oraz z Instytutem Historii Uniwersytetu Poznańskiego nad tłumaczeniem dzieł klasyków filozofii, a także zabytków dziejopisarstwa polskiego.