W Mohe zhiguan Zhiyi opisał warunki w jakich ta praktyka powinna być przeprowadzana. Zwrócił uwagę na ciche pomieszczenie w odległym i nieprzeszkadzającym miejscu. Powinno być ono wolne od wszelkich zakłóceń powodowanych przez człowieka jak i innych. W miejscu do medytacji powinno być najprostsze łóżko, nie powinno być żadnych krzeseł itp. Sama praktyka, trwająca przez okres dziewięćdziesięciu dni, może być wykonywana pojedynczo lub w małych grupach. Medytujący winien medytować gorliwie siedząc bez ruchu w tradycyjnej pozycji lotosu. Medytujący ślubuje nigdy nie spać, kłaść się, stać, bezcelowo chodzić oraz opierać się o jakikolwiek przedmiot. Zezwala się jedynie na krótką medytację chodzoną (chiń. jingxing) i zajmowanie się tak koniecznymi sprawami jak jedzenie i wydalanie.
W tekście Wenshu shuo jing Zhiyi wyróżnił dwa podstawowe podejścia do tej medytacyjnej praktyki: podejście radykalne bezpośredniej kontemplacji rzeczywistości Dharmadhatu (lub ciała Dharmy Buddy). Mogą je stosować bardzo doświadczeni medytujący w pełnym zdrowiu. bardziej właściwe podejście koncentracji umysłu na imieniu, wyidealizowanym obrazie i zasługach (cnotach) poszczególnych buddów.