Neminem captivabimus nisi iure victum (łac. nikogo nie uwięzimy bez wyroku sądowego) – immunitet nietykalności przyznany szlachcie przez Władysława Jagiełłę przywilejami z 1425, 1430 i 1433 r – zasada gwarantująca w Rzeczypospolitej nietykalność osobistą szlachcie, a więc zapewniająca, iż posiadający takie prawo nie zostanie uwięziony bez wyroku sądowego.CDP (Codex diplopaticus Poloniae), t.I, nr 194, s. 346 - za Robert I. Frost: Oksfordzka historia unii polsko-litewskiej - Powstanie i rozwój 1385-1569, tom I, wyd.pierwsze, Poznań, 2018, "Dom Wydawniczy Rebis", s.478 - przypis 55Władysław Kopaliński: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, Warszawa 1989, wyd. XVI,"Wiedza Powszechna", s.350
Zasada ta została pierwotnie sformułowana w przywileju nadanym przez Władysława Jagiełłę w Brześciu Kujawskim 25 kwietnia 1425, jednak nie wszedł on w życie. Ostatecznie wprowadzono ją przywilejem jedlneńskim z 4 marca 1430 i krakowskim z 9 stycznia 1433.Andrzej Nowak: Dzieje Polski, tom 3, 1340-1468, Królestwo zwycięskiego orła, Kraków 2017, wyd. "Biały Kruk", ss. 339 i 350Robert I. Frost: Oksfordzka historia..., s.270.Norman Davies: Boże igrzysko - Historia Polski, Kraków 1990, wyd. II, "Znak", ss.284-285