Dla realizacji tej inicjatywy, łódzki kościół potrafił wznieść się ponad uprzedzenia religijne i zaprosił do grona władz Towarzystwa przedstawicieli m.in. społeczności żydowskiej, np. Adam Osser i Marcelego Barcińskiego. Z drugiej strony było to typowe dla Łodzi współdziałanie przedstawicieli różnych wyznań w czterokulturowym mieście. Podobnie realizowano na przykład budowę łódzkich kościołów, cerkwi i synagog czy szpitali.
Budowa osiedla i upadłość Kamień węgielny pod budowę osiedla bp Tymieniecki poświęcił 13 maja 1928 roku.
W styczniu 1935 r. Towarzystwo ogłosiło upadłość (termin zgłaszania wierzytelności ustalono na 18 marca 1935 roku). W związku z tym powstała spółka pn. „Towarzystwo Budowy Domków Robotniczych, w likwidacji”, z siedzibą przy ul. Targowej 1.
Przyczyną bankructwa był, podobnie jak w przypadku osiedla im. Montwiłła-Mireckiego, ogólnoświatowy kryzys gospodarczy, który zahamował prawie całkowicie sprzedaż już powstałych budynków. Z tej przyczyny i tu większość domków została wykupiona przez przedstawicieli łódzkiej klasy średniej. Na przykład zamieszkał tu sędzia Sądu Okręgowego w Łodzi – Stanisław Pniewski oraz jego brat Jan, dyrektor firmy „A.