Dla szpitala był to czas szczególnie trudny. Rannych stale przybywało. W najcięższym okresie „Doktor Konstancja” operowała przez 24 godziny na dobę, przesypiając na stojąco między jednym rannym a drugim. W powietrzu po każdym pocisku unosiły się chmury pyłu. Sanitariuszki były potwornie zmęczone, nosząc rannych po piętrach, a niektórych wyciągając spod gruzów. Gdy Niemcy wdzierali się do budynku Okrąg 2, ponad sto osób trzeba było piwnicami przetransportować do piwnic Wilanowska 18/20. Leżał tam też na noszach „Radosław”, nadal dowodzący resztkami swych oddziałów. O dalszych losach szpitala rozmawiała z nim „dr Konstancja”. Późnym wieczorem 19 września podjął on decyzję o rozpoczęciu ewakuacji powstańców kanałami na Mokotów.
Ci ranni, którzy byli w stanie jakoś chodzić, stopniowo opuszczali szpitalne piwnice. Z pozostałych rannych zdejmowano mundury, nieraz z wielkim trudem, usuwano wszelkie biało-czerwone opaski i orzełki. „Doktor Konstancja” wydała wszystkim sanitariuszkom rozkaz wyjścia z rannymi, została sama z synem. Ewakuacja odbywała się w ciemnościach, chaosie, pod obstrzałem. Zaczynał się straszny okres pacyfikacji Czerniakowa.