Ziemgor zbudował aparat złożony z wolontariuszy i pracowników etatowych zajmujących się działalnością humanitarną w głębi kraju i na zapleczu frontu. Jednocześnie Ziemgor organizował małych i średnich przedsiębiorców dla potrzeb realizacji zamówień dostaw wojskowych, podziału i koordynacji zamówień i dostaw. Był zorganizowany na zasadzie terytorialnej: komitetowi krajowemu były podporządkowane komitety gubernialne, powiatowe i miejskie. Do marca 1917 w Imperium Rosyjskim w miastach gubernialnych i powiatowych powołano 273 komitety Ziemgoru. Przy sztabach frontów armii rosyjskiej istniały odrębne komitety podporządkowane komitetowi głównemu, kierowane przez jego pełnomocników.
Politycznie związany z utworzonym w sierpniu 1915 liberalnym Blokiem Postępowym (oktiabryści i kadeci), w 1916 działacze Ziemgoru byli zaangażowani w działania zmierzające do obalenia samodzierżawia i wprowadzenie monarchii konstytucyjnej w Rosji. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu Gieorgij Lwow został pierwszym premierem Rządu Tymczasowego a wielu działaczy Ziemgoru uczestniczyło w tworzeniu demokratycznych władz i struktur tego okresu.