Miała być popularną, powszechną i demokratyczną organizacją społeczną, skupiającą szerokie kręgi społeczeństwa (także ze środowisk robotniczych i chłopskich oraz młodzież), kultywować etos pracy społecznej, pobudzać ofiarność członków, przyczyniać się do wychowania narodu w duchu obywatelskim. Każdy obywatel RP (lub polska osoba prawna) przyjęty w poczet koła miejscowego mógł zostać członkiem: czynnym – lotnicy i fachowi pracownicy lotnictwa: członkowie załóg statków powietrznych, inżynierowie, technicy i mechanicy lotniczy, lekarze, prawnicy, dziennikarze i nauczyciele lotniczy, jeżeli lotnictwo było ich specjalnością i pracowali w nim zawodowo zwyczajnym – każdy przyjęty przez zarząd koła miejscowego nadzwyczajnym – osoby od 14 do 18 lat, zrzeszone w organizacjach młodzieżowych oraz młodzież szkolna (jedynie w kołach szkół nadzorowanych przez władze szkolne) dożywotnim – członek czynny lub zwyczajny po jednorazowej wpłacie min. 25-krotnej składki rocznej honorowym – tytuł przyznawało Walne Zgromadzenie na wniosek Zarządu Głównego za szczególne zasługi w dziedzinie lotnictwa lub za wybitny wkład w rozwój Ligi Lotniczej. CzłonkostwoNowy Statut Ligi Lotniczej uchwalony na I Walnym Zjeździe w 1950, wprowadzał dwa rodzaje członkostwa: zwyczajne i honorowe.