Obie wady, drganie oraz migotanie obrazu, udało się skutecznie wyeliminować Kazimierzowi Prószyńskiemu w początku XX wieku. Pierwsze próby ich usunięcia konstruktor podjął już w latach 1898–1899, kiedy to ujawniły się one w czasie prezentacji filmów realizowanych na pleografie skonstruowanym przez niego w 1894 roku. Prace nad rozwiązaniem tych problemów doprowadziły do skonstruowania przez wynalazcę całkowicie nowego typu projektora filmowego – biopleografu będącego udoskonaloną wersją pleografu. Urządzenie to dawało płynny obraz dzięki projekcji dwóch taśm filmowych puszczonych z opóźnieniem. Skonstruowane zostało w 1898 roku, a jego publiczna demonstracja odbyła się w Warszawie w czerwcu tego roku w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa.
Prototyp obturatora został skonstruowany przez wynalazcę w 1902 roku. Jego publiczna prezentacja odbyła się 7 czerwca 1909 na posiedzeniu francuskiej Akademii Nauk w Paryżu, gdzie nowy ulepszony projektor Prószyńskiego z zastosowaniem wynalazków eliminujących drgania oraz migotania filmu zaprezentował fizyk i profesor Sorbony Albert Dastre. Kolejny raz wynalazek Prószyńskiego zaprezentował członkom francuskiego Towarzystwa Popierania Przemysłu Narodowego 11 czerwca 1909 roku D. Toulon, który uznał aparat polskiego wynalazcy za przynoszący „(...) godne uwagi korzyści i (...) doniosły postęp”.